H LAIKOTHTA

 

Στο λεξικό Petit Robert, λαϊκότητα, σημαίνει «αρχή του διαχωρισμού της αστικής από την θρησκευτική κοινωνία».

Το κράτος δεν ασκεί θρησκευτική εξουσία και η εκκλησία δεν ασκεί πολιτική εξουσία.

Ο Eρνέστ Ρενάν έλεγε :

Λαϊκότητα σημαίνει «κράτος ουδέτερο μεταξύ των θρησκειών».

 

Το 1905 καθώς επίσης και τα επόμενα χρόνια στη Γαλλία, η αρχή της λαϊκότητας έδρασε σαν ένα είδος πολεμικής μηχανής ενάντια στη δύναμη της καθολικής εκκλησίας, η οποία μέχρι τότε ήταν στενά συνδεδεμένη με την πορεία του κράτους. Ας πάρουμε εδώ σαν παράδειγμα τον βασιλειά ΣΤ ΛΟΥΙΣ, την ΖΑΝ ΝΤΑΡΚ, τον καρδινάλιο ΡΙΣΕΛΙΕ, καθώς επίσης και τον καρδινάλιο ΜΑΖΑΡΙΝΟ.

 

Θα ήταν ενδειαφέρον σ`αυτό το σημείο να δούμε το ζήτημα του διαχωρισμού της εκκλησίας και του κράτους πέρα από τον εθνικό ορίζοντα.

Αυτός ο διαχωρισμός υπάρχει επίσης και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής

αν και  παρουσιάζεται διαφορετικά.

Οπως μας υπενθυμίζει ο Ρεζίς Ντεμπρέ στο βιβλίο του,  «Ο Θεός, μια ιστορική διαδρομή»

(σελίδα 276-278), εκεί δεν πρόκειται για προστασία του κράτους από την παρέμβαση της εκκλησίας αλλά το αντίθετο.

Επομένως, το αμερικανικό σύνταγμα θέλει να προστατέψει τις διάφορες εκκλησίες από μια πιθανή απόπειρα παρέμβασης του κράτους.

Βάση στις Η.Π.Α. είναι, το «In God we trust» (έχε εμπιστοσύνη στο Θεό) και είναι πράξη εθνικής πίστης, και αποτυπωμένη σε κάθε δολάριο που κυκλοφορεί στη χώρα

 και σ’ολόκληρο τον κόσμο.

Σ’αυτή τη χώρα των ελευθεριών υπάρχουν 220 διαφορετικοί

τρόποι θρησκευτικής λατρείας. Δεν υπάρχει όμως περίπτωση το κράτος να υποστηρίξει

ένα συγκεκριμένο τρόπο εις βάρος των άλλων

219 τρόπων πίστης και λατρείας.

 

Ο συνδυασμός αυτός μεταξύ του διαχωρισμού της εκκλησίας και του κράτους και της βαθειάς ριζωμένης χριστιανικής πίστης του αμερικανικού λαού, μου δίνει την ευκαιρία να υπενθυμήσω

ότι η αρχή του διαχωρισμού της εκκλησίας από το κράτος βρίσκει προέλευση και θεμέλιο στη διάσημη φράση του Χριστού

«Επιστρέψτε στον  Καίσαρα αυτό το οποίο ανήκει στον Καίσαρα και στο Θεό αυτό που ανήκει στον Θεό» (Λουκάς ΧΧ, 20-26).

Το Καίσαρας εδώ υποδεικνύει τον Τιβέριο, το πρόσωπο του οποίου

 είναι τυπωμένο στα διάφορα νομίσματα.

Το επιστρέψτε στον Καίσαρα αυτό που ανήκει στον Καίσαρα εδώ σημαίνει

« πληρώστε τον φόρο του».

(ο Θεός, όμως, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι χρυσά η αργυρά νομίσματα,

αλλά ευγνωμοσύνη).

 

Η εξουδετέρωση των θρησκευτικών εξαρτήσεων, που είναι ιδιαιτερότητα της λαϊκότητας, φαίνεται και στην συμπεριφορά του Χριστού απέναντι στους Σαμαρείτες.

Η σχέση, εκείνη την εποχή, των Εβραίων της Ιουδαίας ή της Γαλιλαίας με τους κατοίκους της Σαμάρειας ήταν σαν ένας « ψυχρός πόλεμος» θρησκειών.

Κάτι όπως η ένταση, στην Γαλλία, στο 16° αιώνα μεταξύ καθολικών και διαμαρτυρόμενων, πριν από την έκρηξη των θρησκευτικών πολέμων.

Ενας ευσεβής Εβραίος έπρεπε να αποφεύγει, τις επαφές του με τους Σαμαρείτες.

 

Παρ΄όλες τις εντάσεις και τους πολλαπλούς κανόνες αποφυγής που υπήρχαν, έχουμε την παραβολή του καλού Σαμαρείτη (Λουκάς, Χ, 29-37).

Και βλέπουμε τον Ιησού να πηγαίνει στο σπίτι των Σαμαρειτών

(Ιωάννης, ΙV, 1-42).

Εδώ υπάρχει επίσης η συνάντηση του Χριστού με την Σαμαρείτιδα και από την οποία ζητάει να του δώσει  νερό.

 

 

 

Ο τρόπος συμπεριφοράς του Χριστού απέναντι στους Σαμαρείτες που παρέκκλιναν της Εβραϊκής πίστης μπορεί να είναι για τους πιστούς του σήμερα πρότυπο συμπεριφοράς απέναντι σ`κείνους που δεν πιστεύουν το ίδιο.

Ενας διαμαρτυρόμενος, π.χ., θα πρέπει να συμπεριφέρεται σε έναν καθολικό ή ορθόδοξο με γενναιοδωρία και συμπόνια, όπως ο καλός Σαμαρείτης της παραβολής.

Και για να χρησιμοποιήσουμε κι ένα άλλο παράδειγμα, κάποιος που θέλει να συμπεριφέρεται σαν τον καλό Σαμαρείτη της παραβολής, μπορεί για έναν καθολικό να είναι βοήθεια ή κάποια παροχή υπηρεσίας σε ένα ραβίνο, μουσουλμάνο ή βουδιστή.

 

Ας υπενθυμήσουμε εδώ την συμπεριφορά του Χριστού απέναντι σ`ένα ρωμαίο εκατόνταρχο, (Ματθαίος, VIII, 5-13), ή την συμπεριφορά του Πέτρου απέναντι σ`ένα ρωμαίο εκατόνταρχο

(Πράξεις των αποστόλων  Χ).

 

Εχουμε λοιπόν εδώ παραδείγματα τα οποία είναι τρόποι συμπεριφοράς που εξουδετερώνουν τις διάφορες θρησκευτικές εξαρτήσεις, τρόποι συμπεριφοράς που μας δείχνουν ό τι υπάρχει «η λαϊκότητα» μέσα στο ευαγγέλιο, άρα είναι εκδηλώσεις χριστιανικής λαϊκότητας (αν και είναι δύσκολο να το πιστέψει κάποιος).

 

Ας δούμε εδώ, εκ νέου και εν συντομία, την αντι-χριστιανική λαϊκότητα,

πολύ οικεία στη χώρα μας.

Αυτός λοιπόν ο κόσμος που υποστηρίζει την λαϊκότητα στη Γαλλία, και η οποία είναι ιδιαίτερα ριζωμένη στο εκπαιδευτικό σύστημα, βρίσκεται σε κρίση.

Με όλες τις γρήγορες και σημαντικές αλλαγές που επέρχονται σε διάφορους τομείς, αυτός ο κόσμος αποκτάει ρωγμές.

Μερικοί εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να βλέπουν διάφορους θεραπευτές.

 

Σε γενικές γραμμές, γιατί ζητούν την βοήθεια θεραπευτών ; Διότι κάποιος που μέχρι τώρα έζησε σ`ένα «ορισμένο κόσμο» βλέπει αυτόν τον κόσμο να γκρεμίζεται

και στο τέλος να εξαφανίζεται.

 

Γιατί «ένας κόσμος» μπορεί να γκρεμιστεί;

Ας πάρουμε εδώ ένα άλλο παράδειγμα που είναι πιο ογκώδες από την εκπαίδευση, αν και μερικοί το βλέπουν σαν ένα πραγματικό «Μαμούθ».

 

Ας πάρουμε το παράδειγμα της Σοβιετικής ένωσης, μεγάλη δύναμη, στρατιωτική, πολιτική, αστυνομική και ιδεολογική, όμως μέσα σε λίγες εβδομάδες ή μήνες, αυτή η στρατιωτική υπερδύναμη κατέρρευσε και ξεγράφτηκε από την ιστορία.

Αυτή η υπερδύναμη θέλωντας να είναι αντιχριστιανική, εξεδίωξε άγρια και επί πολλά χρόνια τους χριστιανούς και ειδικά τους ορθόδοξους.

 

Σήμερα η Σοβιετική Ενωση δεν υπάρχει πια, το Λένινγραντ ξαναονομάστηκε Αγία Πετρούπολη

και η Ρωσία ξαναβρήκε με ζήλο το χριστιανικό της θρήσκευμα.

Το «Μαμούθ» της εκπαίδευσης φαίνεται σαν ένα τίποτα σε σύγκριση με την παλιά Σοβιετική γραφειοκρατία η οποία κατέρρευσε το 1989.

 

Ο Χριστός μάς είπε: αν θέλεις κάτι να διαρκεί πρέπει να κτίζεις πάνω σε βράχο και όχι πάνω σε άμμο (Ματθαίος, VII, 24-27).

 

Οι οικοδομητές συχνά παραμελούν «la pierre d’angle», «το λίθο υποστήριξης ενός οικοδομήματος», ο οποίος εξασφαλίζει την σταθερότητα και την διάρκεια του έργου τους όπως μάς λέει η παλαιά διαθήκη (Ψαλμοί 118, 22 – 24).

 

Εκείνο το οποίο θέλω να τονίσω σ`αυτό το σημείο είναι το ότι στην Γαλλία, με την ιστορία μας, δημιουργήσαμε μια αντιχριστιανική λαϊκότητα.

Θα αποφεύγαμε λοιπόν αυτή την κατάρρευση, αν καταφέρναμε να περάσουμε από μια αντιχριστιανική λαϊκότητα σε μια χριστιανική

 η οποία ήδη υπάρχει στο ευαγγέλιο και στις Η.Π.Α.

 

Το ξαναεπαναλαμβάνω: Θυμηθείτε, η Σοβιετική Ενωση, αυτή η υπερδύναμη και όλοι αυτοί που πίστεψαν σ`αυτήν, έζησαν μέσα σε μια πελώρια αυταπάτη.

 

 

 

 

Ο αριθμός των ανθρώπων, στη Γαλλία, που πιστεύει σε μια λαϊκότητα αντιβιβλική και αντιχριστιανική δεν είναι τόσο σημαντικός, όπως στη Σοβιετική Ενωση, αλλά και σ`αυτή την περίπτωση ένας  κόσμος μπορεί ν`αποκτήσει ρωγμές και μπορεί να καταρρεύσει.

 

 

Η Ευρώπη είναι κ`αυτή έργο μεγάλων οικοδομητών, όμως σήμερα, αυτοί οι σύγχρονοι οικοδομητές αρνούνται ν`αναγνωρίσουν ή απλά να εκφράσουν την ιστορική αλήθεια, ότι οι ρίζες της Ευρώπης έχουν Χριστιανο-Ιουδαϊκό χαρακτήρα.

 

Αυτός ο λόγος οδήγησε την Ευρώπη σε σοβαρή κρίση.

 

Στρατιωτικά βέβαια, είναι σήμερα μικρότερη δύναμη από την Σοβιετική Ενωση, όμως η Σοβιετική Ενωση που θέλησε να αφανίσει τις χριστιανικές ρίζες από την Ρωσία εξαφανίστηκε.

 

Θέλουμε μήπως αυτή η μακροχρόνια και δύσκολη οικοδόμηση της Ευρώπης, να σταματήσει και να ξεγραφτεί από την ιστορία;

 

Θα αναφέρω σ`αυτό το σημείο τον Αντρέ Κοντ-Σπονβιλ,

ένα φιλόσοφο που θέλει να λέγεται άθεος:

 

«Είναι λυπηρό το ότι ο Ζοσπέν και ο Σιράκ αρνήθηκαν να εγγράψουν τις χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης στα συνταγματικά κείμενα της ένωσης. Το να λέμε ότι η Ευρώπη έχει χριστιανική παράδοση δεν σημαίνει ότι παίρνουμε οποιαδήποτε θέση απέναντι στο Θεό, αλλά απλώς διαπιστώνουμε μια ιστορική αλήθεια.

Απομονωμένη από τις χριστιανικές της ρίζες η Ευρώπη δεν είναι τίποτε άλλο από μια μεγάλη «Αγορά».

 

(Η Ζωή, άρθρο «Μια άθεη πνευματικότητα, είναι δυνατόν;»

Ν° 3189, εβδομάδα της 12ης Οκτωβρίου 2006)

 

Ο σκοπός αυτής της ιστοσελίδας είναι ένα απίθανο στοίχημα που θέλει να συμφιλιώσει

το λαϊκό ρητό Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφότητα  με τα παιδιά του Αβραάμ,

που είμαστε όλοι εμείς, αν και στη Γαλλία και στην Ευρώπη

 μερικοί προσπαθούν να το ξεχάσουν.

 

Το «Trois statues pour l’Europe » έχει σκοπό να οδηγήσει τους Γάλλους

 και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους

από μια αντιχριστιανική λαϊκότητα, που τους είναι οικεία,

σε μια χριστιανική λαϊκότητα, η οποία υπάρχει

                           εξίσου αλλά πολλοί την αρνούνται.

 

Ας είμαστε προσεκτικοί.

Αυτή η άρνηση της πραγματικότητας μπορεί να οδηγήσει τους ευρωπαϊκούς

λαούς σε πικρό όλεθρο.